Later vernam ondergetekende, dat een dochter hem erg aardig vond, en haar vader de hele dag brainwashde met teksten van: toe nou papa laat die jongens nou! Bij de eerst komende raadsvergadering werd onze aanvraag voor SARASANI persoonlijk door hem goedgekeurd.
Pas daarna hebben wij hem een goede fles Cognac gegeven, zijn bijnaam was niet voor niets Cees Cognac. 

Wij, ondergetekende en de helaas veel te vroeg overleden Armand André de la Porte, zijn toen begonnen met SARASANI. Mijn compagnon was de grote regelaar, lulde alles recht wat krom was en vice versa... En zeer belangrijk, hij kende de wereld van de radio goed, waaronder de deejay's van Veronica, die met hun commercials half Nederland naar SARASANI joegen.

Ik ontwierp de meest idiote dingen als het water-rookgordijn, vloeistofprojectie, het licht en wat je noemt het Sarasani-sfeertje, want zij die dat hebben meegemaakt praten er nu nog steeds over met Frits Langeveld, als ze het eiland bezoeken.
En dat was de reden van hem, mij te vragen de fotoboeken met krantenknipsels op deze site te zetten. We kunnen met de nodige publiciteit en deze website de belangstelling kanaliseren, en wie weet elkaar na 35 jaar weer zien op de grote SARASANI-REUNIE volgend jaar op TEXEL.

de groeten, Fred Brinkhorst
november 2000

.

.

. .

  

Bintangs

   Cuby & the Blizzards (boven en onder)

 Poster 1966

De Maskers

The Outsiders

                                                                                  Q 65

                                                       Crying Wood (ex-Gee Bros)

                                                  Crying Wood 1974 - de tourbus bij Sarasani

                                                   Sammy Soul Set - on stage bij Sarasani 1967

                                        Interview gitarist Eelco Gelling (  ex -Cuby & the Blizzards)

Op weg naar Sarasani zetten we schapen overeind
(Texelse Courant 12/10/2004)

Hij bewaart goede herinneringen aan popboerderij Sarasani, waar hij als lid van Cuby and the Blizzards aan het eind van de jaren zestig kind aan huis was. 'Op weg van de boot erheen moesten we regelmatig stoppen om schapen overeind te zetten. Want ze hadden ons verteld dat als ze zijn omgevallen en niet geschoren, ze niet meer overeind kunnen komen.'
Met glimmende oogjes vertelt Eelco Gelling in de catacomben van De Lindeboom verhalen over vroeger. Het is zaterdagavond, een half uur voor middernacht. Over een half uur wordt hij op het podium van Question Plaza verwacht, waar hij de hoofdact is van het zeventiende Texel Blues. Maar hij vindt het geen enkel probleem de verslaggever van de Texelse Courant te ontvangen. En ook festivalorganisator Jan Koomen is natuurlijk welkom. 'Ik zou alleen graag wat drinken. Kun jij misschien wat voor ons regelen', vraagt hij Koomen, die direct wegstuift om een blaadje bier te halen. En een fles Spa blauw voor Ron 'El Kroppo' Krop, op papier niet meer dan de zanger en slaggitarist van de Eelco Gelling Band, maar in de praktijk de onbetwiste leider van het gezelschap. Gelling is met zijn vriendelijke, kale en doorgroefde hoofd, zijn donkere spijkerbroek en opvallende bretels niet meer dan het boegbeeld van de band. Maar wel een boegbeeld met een nog verbluffend goed gitaarspel, waarmee hij in vroeger tijden net zoveel aanzien genoot als generatiegenoot Jan Akkerman.
Met vragen over feiten moet je de 58-jarige Gelling na veertig tropenjaren in de rock 'n' roll niet meer lastig vallen. 'Jaartallen zeggen me niets. Ik heb ook geen herinneringen aan de totstandkoming van sommige lp's. Van de één lijkt het een dag geleden, van de ander honderd jaar.' Maar dat het 'een te gekke tijd' was en Sarasani 'een wereldplek', waar hij en zijn collega-muzikanten de gekste streken uithaalden, weet hij nog heel goed. 'In het begin sliepen we in een ruimte onder het toneel. Maar als er iemand over heen liep, kwam het stof naar beneden. Het was altijd een probleem om een slaapplaats te vinden. Want als je er één had en je wilde naar bed, dan liep je de kans dat er al iemand in lag. Met een mooie dame.'
Met Herman Brood, die eveneens begon als één van de Blizzards, had hij eens een pijpleiding aangelegd die begon in de voorraadkamer en aansloot op de goot die aan de voorkant van de opvallend lange bar zat. 'Herman had er een eigen selectie dranken aangekoppeld. Als ik dan riep hij kan!, dan zette hij de kraan open en konden we zo drinken.' Hij buigt zich over de denkbeeldige bak, maakt slobberende geluiden en kijkt dan weer vriendelijk lachend op. Als Gelling vertelt over de foto-opnamen voor promotiemateriaal in de duinen, waarop alle bandleden bovenop elkaar lagen, merkt de van een Texels biertje nippende saxofonist Bert van Meeuwen op: 'Die ansichtkaart ken ik. Dat is een heel bekende.'
Jan Koomen, die een paar jaar jonger dan Gelling is, hoort de verhalen met genoegen aan. 'Ik was ook vaak in Sarasani te vinden. Ik ging er op de fiets heen, kun je nagaan hoe oud ik was. Cuby and the Blizzards zaten er soms wel drie weken achter elkaar. Als er geen andere band was, traden zij op. Avond aan avond. Je kon ze met recht de huisband van Sarasani noemen. De rest van de tijd zaten ze er te zuipen en te blowen.'
Na een kwartiertje staat Gelling op en verontschuldigt zich. 'Ik moet even kijken of mijn spullen klaar staan.' Krop maakt van zijn afwezigheid gebruik door wat over de band te vertellen, die in 1997 ontstond, toen Gelling en hij elkaar weer ontmoetten en besloten weer eens wat samen te gaan doen. Ze kennen elkaar al jaren en speelden zo'n dertig jaar geleden voor het eerst met elkaar. Dat Gelling als ex-lid van Cuby and the Blizzards en The Golden Earring ongewild de meeste aandacht trekt, maakt Krop niet veel uit. 'We doen het samen. Bovendien: zeventig procent van wat we spelen, heb ik geschreven.'
Op het repertoire staan een paar nummers van Cuby and the Blizzards, maar ze vormen zeker niet de hoofdmoot. 'Wij spelen het hele spectrum van de blues. Met een echt Amerikaans geluid. Veel meer dan Cuby, dat gewoon een Hollandse groep was. Wij improviseren veel. Natuurlijk hebben we een vast schema, maar uiteindelijk wordt elk nummer anders. En daardoor elk optreden. Zelfs al zouden we het willen, dan wordt geen nummer hetzelfde gespeeld. Het lukt ons niet. Daardoor blijft het ook leuk.'
Als Gelling weer terug is, gaat het gesprek nog even over vroeger. Tot Krop de aandacht vraagt. 'Het is nu kwart over twaalf. Zullen we om half één beginnen? Prima, dan gaan we zo op. Houdt iedereen zich klaar?' Terwijl de glazen Jack Daniels worden uitgedeeld (alleen Krop blijft Spa blauw drinken) en Jan Koomen vertelt dat er zevenhonderd mensen zitten te wachten, maakt Gelling een verontschuldigend gebaar: 'Misschien kunnen we straks nog wat verder praten?'
Een paar minuten later beklimmen de zes bandleden het podium, klaar om Question Plaza te laten horen hoe de blues moet worden gespeeld.

Beatboerderij Sarasani  op Texel : “The summer of love”

(door George Evers)

In de tweede helft  van de jaren zestig waren er in de Kop van Noord-Holland twee clubs essentieel voor het uitgaande publiek: De Canada Club in Alkmaar ( Canadaplein ) deze werd gerund door Jan van Doorn, later werkzaam als chef amusement bij Radio Veronica en beatboerderij Sarasani  op Texel. Beide clubs slaagden er in om de top van de Nederbeat en diverse bekende buitenlandse acts op hun podia neer te zetten.
Zelf heb ik met twee verschillende bands in 1966 en 1967 op het podium van Sarasani gestaan en de taferelen die ik daar meemaakte rechtvaardigen eigenlijk dit stukje geschiedenis uit de ”Kop”.
Midden jaren zestig was een gouden tijd voor de bandjes, elke kroeg, jeugdhuis of cafe had levende muziek en er was werk zat. Na het uiteengaan van de Helderse Black Devils waar ik als slaggitarist bijzat eind 1965, vertrok ik met een andere band naar Duitsland. De reden? Daar zat het grote geld. Daar kon je met je bandje een volledige maand spelen voor een topsalaris. Zes dagen per week spelen, en meestal op zondagavond vrij. Niet dat je het geld zomaar kreeg,  er moest flink voor gebuffeld worden. Vaak begon je om zeven uur s’ avonds al te spelen. Meestal  vlotte muziek. Om 10 uur moesten jongeren die nog geen achttien waren het pand verlaten en vanaf 10 uur was het voornamelijk ‘nachtclubmuziek’ maken en dat tot 2, 3 uur ’s nachts. Killing, maar omdat je alle dagen speelde stond de band meestal als een huis. Juni 1966 was ik weer thuis, er was even geen werk en ik besloot met een kameraad liftend naar Zweden te gaan. De eerste dag kwamen we niet verder dan de stad Groningen en kwamen terecht bij Club Tour ’66 in de Gelkingestraat, een jongerencafé dat er eigen sluitingstijden op na hield en waarvan de barkeeper het niet erg vond dat je daar bleef overnachten. Dat kon makkelijk in de grote diepe stoelen die her en der door de zaak stonden verspreid.
Om half negen ’s morgens kwam er een zenuwachtige langharige muzikant binnen, die aan de clientèle de vraag stelde of er misschien een slaggitarist aanwezig was.  Ik stak m’n vinger op en kreeg te horen dat een plaatselijke band, the Tigers een weeklang moesten spelen op Texel, bij Sarasani en dat hun eigen slaggitarist net met ruzie was vertrokken. Ik zei tegen m’n maat: nou, we kunnen ook wel een weekje later naar Zweden gaan, niet? Ik stapte in het propvolle VW busje, maakte kennis met de overige drie bandleden en kreeg meteen een gitaar in m’n handen gedrukt om het  Tigers repertoire door te nemen. Het was nog geen 9 uur ! 

We vlogen door het repertoire heen: Rolling Stones, Kinks, Animals, Yardbirds, Wilson Pickett, Otis Redding. Allemaal bekende muziek die ik met andere bands ook al gemaakt had dus dat was geen probleem. Het enige verschil was dat the Tigers  vrijwel de complete LP naspeelden die een paar weken daarvoor was verschenen van John Mayall & the Bluesbreakers feat.Eric Clapton. Geweldige bluesmuziek.
Diezelfde avond stond ik dan ook zonder vrees op het podium van Sarasani en merkte meteen dat ik in een hele goeie band was terechtgekomen. De zanger/bassist was Laurens Leeuw, die later  vele keren optrad met Cuby & the Blizzards en de LP ‘Red ,White & Blue” met Cuby volspeelde. Sologitarist Henk Meuken speelde Clapton uitstekend na en Eddie Korma, de meer dan uitstekende drummer zat daarna in formaties als Plant en Time Castle, progressieve bands uit het noorden van het land.
Het overnachten bij Sarasani was nogal primitief - onder het podium! Maar je kon ook gewoon in de bandbus overnachten en er waren nog wel een aantal andere plekken in de boerderij waar je terecht kon.  We waren niet de enige band merkte ik, dus je hoefde ook niet de hele avond te spelen. Ook aanwezig waren de uiterst populaire Bintangs uit Beverwijk en de formatie James Mean uit Amsterdam met de ( pas 16-jarige) zanger Michel van Dijk , later naar Les Baroques, Ekseption en Alquin.
The Tigers bleven wonderwel overeind door de moordende concurrentie, ook al door het enerverende en unieke gitaarspel van sologitarist Henk Meuken.

Organisator Andre de la Porte hield wel van een geintje en beloofde de drie spelende bands in het midden van de week een aantal kratten gratis bier als er gezamenlijk als laatste set gejamd zou worden met elkaar. De jongens van James Mean voelden daar echter niets voor waarna the Tigers en de Bintangs het podium beklommen. Allemaal goeie muzikanten natuurlijk die ook elk solo een steentje konden bijdragen maar bij mij liep het dun door de broek want wat moet je daar nu bij als slaggitarist, daar valt echt niet veel van te maken!
Maar al snel had ik door zenuwen overmand als wat verzonnen. Toen het mijn beurt was en er al grijnzend naar me werd gekeken van “nou, laat maar eens wat zien”, zwiepte ik de Gibson Les Paul, een gitaar van Laurens die ik van hem te leen had gekregen tegen de microfoonstandaard en begon als een gek op de snaren te rammen wat een oorverdovend psychedelische herrie veroorzaakte. Resultaat: een volle zaal die meteen rechtop stond en luid applaudiseerde. Toen ik een jaar of tien later Bintangs bassist en leider Frank Kraayeveld nog eens tegenkwam en dat moment  opdiepte zei hij meteen: “Oh, was jij die gek! “ Hij wist het nog precies.
Sarassani was geweldig om te vertoeven. Ook al was het publiek drooggelegd, ( er werd echt alleen maart fris verkocht ) gold dit niet echt voor de muzikanten die ‘m aanzopen en aanrookten. 
Zanger Michel van Dijk en sologitarist  Ferdi Karmelk van James Mean bleken echte Amsterdamse straatschoffies die allerlei kattenkwaad uithaalden. Ik betrapte ze een keer toen ze met hooivorken naar in paniek wegvluchtende kippen aan het gooien waren. Ferdi Karmelk zat later samen met Michel van Dijk in de beatgroep Les Baroques. Aan het eind van de jaren zeventig speelde Ferdi in de begeleidingsband van Herman Brood en kreeg een relatie met de Duitse punkzangeres Nina Hagen waarmee hij dochter (Cosma  Chiva ) aan overhield. Begin jaren tachtig stierf  Ferdi aan een overdosis. Ook Michel van Dijk raakte zwaar verslaafd aan de drugs, maar kalefaterde langzaam weer op. Hij is nog regelmatig als zanger te bewonderen, niet alleen  bij Alquin reunies maar ook in de Bob Dylan Tribute band samen met o.a. de Alkmaarse gitarist/mondharmonicaspeler Bonne Zigtema. Ik zag ze een tijdje geleden in het meest leuke muziekcafe van West-Friesland van dit moment : de Spoorzoeker in St.Pancras en het was niet te geloven zo goed. Michel is zo mager als een speenvarken, als je’m aantikt valt-ie  bij wijze van spreken om, maar wat een strot, wat kan die man zingen. Hou de agenda van de Spoorzoeker bij voor komende optredens van de Bob Dylan Tribute Band.

Na een week kwamen er alweer andere bands en was het jammer genoeg afgelopen. De Tigers keerden terug om naar Groningen en ik ging weer op huis an in West-Friesland. Een paar dagen later werd ik alweer gebeld door de band of ik misschien bij ze kon blijven totdat er een organist gevonden was.  Daar voelde ik wel wat voor  en heb zo nog een maand of vier elk weekend met ze opgetreden. Door de week woonde ik gewoon in Groningen. The Tigers veranderden kort na mijn vertrek de naam in the Tykes en brachten drie niet onverdienstelijk vinylsingels uit die inmiddels alle drie echte collectors items  zijn geworden waar veel geld voor wordt betaald in verzamelaarskringen.

Inmiddels was ik eind 1966 alweer in een andere band terechtgekomen The Flash,  die  vanaf 1 januari 1967 meteen naar Duitsland ging voor een half jaar.. Maand contracten of zelfs tweewekelijkse contracten werden achter elkaar afgewerkt. Overal zaten we: Hanau, Fulda, Hannover, Neurenberg,  Elze, Bielefeld. In deze laatste plaats stond ook  de Star-Club. Niet de meest bekende, die stond in Hamburg en daar hadden the Beatles een paar honderd keer opgetreden. Maar door dit fenomenale succes had eigenaar Manfred Weissleder nog zeven andere Star-Clubs geopend door heel Duitsland  en die liepen  stuk voor stuk als een trein. In Bielefeld werd The Flash zelfs meteen weer teruggevraagd. (zie ook de poster ). Voor het gemak werd  door de Duitse fans de naam The Flash verbasterd als “Die Flashen”- de flessen !. Die inspiratie werd waarschijnlijk opgedaan door de nogal ongebreidelde bieromzet van de bandleden. En dan zeggen ze dat Duitsers geen humor hebben!  In de Star-Club speelden we ook in mei 1967 en zondag was altijd onze vrije dag. Op zondag 28 Mei ging de hele band naar de Jaguar Club in het nabijgelegen Herford  naar de Jimi Hendrix Experience die een promotietoer deed door Duitsland voor zijn aller eerste single “Hey Joe”. Nou, van die single waren wij als band al helemaal kapot, maar eigenlijk nog meer door de achterkant “Stone free” wat we met the Flash al coverden in Bielefeld. Na het concert dachten we allemaal hetzelfde: laten we er maar meteen maar mee stoppen, want als het die kant uitgaat…

Half  Juni keerde band weer terug naar Holland. En omdat de meeste bandleden uit Den Helder afkomstig waren deden we daar nog een rits optredens. Via de lokale Soundtrack Club kregen we gedurende  de maand Juli ook een aantal optredens aangeboden in… Sarassani . Yes !
En het was geweldig om daar weer van de partij te zijn.  The Flash speelde er op zaterdag en zondag 1 en 2 juli , zaterdag, zondag en maandag 8 t/m 10 juli, en 25 t/m 27 juli. En weer sliepen we onder datzelfde podium, nu samen met de jongens van Cuby & the Blizzards die ik overigens nog kende van het jaar daarvoor omdat the Tigers en the Blizzards vaak op dezelfde feestjes zaten. Van Groningen tot Assen is de afstand maar 20 kilometer en die jongens kenden elkaar goed. Herman Brood zat er ook bij maar die hoorde of zag je nauwelijks. Hij was doodverlegen en speelde in die tijd daardoor voornamelijk met zijn rug naar het publiek.  Ook de Hilversumse Sammy Soul Set speelde daar de hele week.
Ik trok in die week veel op met de verzorger van de toiletwagen Manfred the Playboy ( plee-boy) die over een eigen vrouwelijke fanclub beschikte.  Het leek wel of de sfeer en de zeden in een jaar tijd nog een stuk losser waren geworden door de opkomende flower power periode. Sarasani was zonder enige twijfel een vrijhaven voor sex, drugs and rock ’n roll. Er waren avonden bij waar bijna 1.000 bezoekers aanwezig waren. De sfeer was ongelooflijk. En organisator  Andre de la Porte zag het helemaal zitten met the Flash. Er verscheen een stukje over de band in het blaadje “Sarasani nieuws” en Andre had met platenmaatschappij Relax ( van Willem Duys) geregeld dat er zelfs een plaatje zou worden opgenomen. Wij helemaal blij want dat was ook de platenmaatschappij waar coryfeeen als the Outsiders,  Short ‘66 en the Zipps op uitgebracht waren. The Sammy Soul Set had ook net op dat label een single uitgebracht.
Maar het lot beschikte anders. Half Augustus ontstond er ruzie in de gelederen en viel the Flash uiteen. Weg band, weg plaatopname…
Met Manfred the Playboy vertrok ik september 1967 naar Amsterdam om daar weer verdere avonturen te beleven.

Sarasani zou het echter nog uithouden tot 1976. Andre de la Porte is al overleden, zijn kompaan Fred Brinkhorst probeert nog steeds een reunie te organiseren maar dat was al in het jaar 2000 en sindsdien is  er nog weinig gebeurd.
Op Google is verrassend weinig terug te vinden over Sarasani. En laten we eerlijk zijn, dit verhaal is natuurlijk maar een van de talloze verhalen die verteld kunnen worden over deze legendarische beatboerderij.

Mei 2010. George Evers
Hier onder fotomateriaal van The Tigers en the Flash in Sarasani

                             

  The Tigers   v.l.n.r.: Henk Meuken, George Evers, Eddy Korma